Μετά από ένα διαζύγιο, γιορτάζεις εσένα.
Γιορτάζεις το κουράγιο να επιλέξεις εσένα ολόκληρο και όχι τμηματικά επιλεγμένο.
Γιορτάζεις τα τραύματα που ενώ χόρευαν ανεξέλεγκτα κάτω από τα ραντάρ σου,
βγήκαν στην επιφάνεια και αντιμετωπίστηκαν.
Γιορτάζεις πληγές που φροντίστηκαν.
Γιορτάζεις το μικρό εσωτερικό σου παιδί που από μαζεμένο, υπό πάντα έλεγχο, και σιωπηλό, έχει δικαίωμα να ξαναγελά,
να ξαναγιορτάζει, εσένα.
Γιορτάζεις την ελευθερία κινήσεων,
έκφρασης, ύπαρξης και το αναπόσπαστο δικαίωμα να μπορείς να είσαι Εσύ.
Γιορτάζεις την φωνή σου, την άποψή σου,
την δεύτερη ευκαιρία στην ζωή.
Γιορτάζει η μοναξιά που έγινε μοναχικότητα.
Οι φόβοι που έγιναν αυτοσυμπόνοια.
Η έλλειψη ανάλυψης ευθύνης,
που έγινε γενναιότητα
και ανθεκτικότητα στην πορεία.
Το αυτοάνοσο που έγινε υγεία.
Η ελεύθερη αναπνοή.
Όχι.
Ένα διαζύγιο όταν χρειάζεται για σωστούς λόγους να παρθεί, δεν είναι λυπηρό.
Είναι ανάληψη ευθύνης, επαναπροσδιορισμός, ταπεινότητα, αγάπη εσωτερική, αυτοσεβασμός, αυτοεκτίμηση, υγεία ψυχοσωματικοσυναισθηματική.
Ας σταματήσουμε πια να φοβόμαστε τις λέξεις,
τις πράξεις, που μας ελευθερώνουν την ίδια την ψυχή μας.
Κι ας αρχίσουμε επιτέλους να μας λέμε την αλήθεια.
Δεν χωρίζεις για να κάνεις κακό σε κάποιον,
χωρίζεις, για να ξανα αναστήσεις εσένα,
από τις στάχτες,
που ο ίδιος σε έβαλες,
μη σεβόμενος τότε τον εαυτό σου,
μη οριοθετόντας τον.
Μη παίρνοντάς τον σοβαρά.
Μη αγαπώντας τον.
Καμιά σχέση, όταν είναι υγιής, δεν υποθάλπτει καταθλίψεις, μοναξιά, πανικούς, εγκλωβισμούς, εθισμούς και όποιας μορφής κακοποίηση.
Οφείλουμε να ζούμε την ζωή που μας αξίζει,
να βιώνουμε την αγάπη που μας αξίζει,
μαθαίνοντας πρώτα πόσο μεγάλη αξία έχουμε.
Όχι σαν κάτι διαφορετικό, όχι υπεροπτικά.
Μα σαν παιδιά του ίδιου Θεού, έχοντας το δικαίωμα να ζήσουμε όμορφα την ζωή που μας δόθηκε σαν δώρο.
