Αληθινή ιστορία…

Επειδή τα πιο όμορφα συναισθήματα μπορεί να μας μείνουν ακόμα και μέσα σε λίγες λέξεις που θα μας πει ένας περαστικός, ένας γνωστός,
ένας πελάτης ακόμα..

Ήρθε προχτές ένας άνθρωπος,
έκατσε απέναντί μου και δεν ξέρω πώς,
τα έφερε η δεκάλεπτη κουβέντα μας έτσι ώστε να νιώσει ασφαλής να ανοιχτεί και να μοιραστεί μαζί μου κάτι τόσο όμορφο,
που να θέλω και εγώ με την σειρά μου, εδώ να μοιραστώ.

Είχε πολύ κουραστεί στην ζωή του από σχέσεις μισές, ή με προδοσία, με αδιαφορία, μουδιασμένες, που δεν μπορούσαν να τον γεμίσουν και είχε απογοητευτεί πολύ,
μέχρι την στιγμή, που από το πουθενά,
μπήκε στην ζωή του η γυναίκα που τον ανέστησε όπως μου είπε,
που γέμισε σπιθαμή προς σπιθαμή τα κενά του
με το γέλιο, την αγάπη, την ζεστασιά και την φροντίδα της.
Ξαναζούσε μου είπε.
Και αυτήν την φορά, ήξερε πως το για πάντα όπως μου είπε, υπήρχε.
Θα την πάρω μαζί μου και όταν φύγω, μου είπε.
Τον ρώτησα τί ενοούσε.
“Θα είναι η τελευταία σκέψη μου Φύλλις.

Δεν ξέρω ποιος θα “φύγει” πρώτος, αυτή, ή εγώ.
Μα “φεύγοντας”, αυτή, έστω και σαν σκέψη,
θα κρατά το χέρι μου.
Αυτή, θα με περάσει “απέναντι”.
Και κάπως έτσι μοιάζει και ο θάνατος σπίτι μου,
είμαι ήρεμος μέσα μου”.
Και κάπως έτσι, όταν έχουμε πια κουραστεί, απογοητευτεί, να συμπληρώσω εγώ,
μπαίνει στην ζωή μας ενας άνθρωπος,
να μας τα ανατρέψει όλα όσα πιστεύαμε
και να μας κάνει να νιώσουμε ξανά.

“Κρατάω” πολύ, τα δακρυσμένα του μάτια και το χαμόγελό του όταν μου μιλούσε για κείνη.
Πόσο όμορφο μια γυναίκα να έχει κάνει έναν άντρα να πιστέψει, να ζει, από την αρχή..
Πόσο υπέροχο ένας άντρας, να μπορεί να δακρύζει απο ευτυχία και πληρότητα μετά από όσα στο όνομα εκείνης..
Αυτό είναι η αγάπη.
Θεραπεία, ένωση και λύτρωση και για τους δύο.
Οτιδήποτε πιο πριν, απλά, μας προετοιμάζει,
για να μπορούμε να υποδεχτούμε κάτι τόσο ολόκληρο στην ζωή μας.
Οτιδήποτε πιο πριν, το χρειαζόμαστε,
για να μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε,
τί είναι πραγματικά αγάπη, άνοιγμα,
αμοιβαία εμπιστοσύνη, συζήτηση δίχως αύριο, εκτίμηση, αγκαλιά, σεβασμός, εξέλιξη.
Ας μαθαίνουμε να ακούμε τον εαυτό μας,
να τον αγαπάμε μέσα από θεραπευτική εξέλιξη και ο διαφορετικός εκείνος άνθρωπος,
με την σειρά του φανεί,
θα μείνει και θα είναι και ό,τι πιο όμορφο,
ζεστό, γεμάτο και ασφαλές μας έχει συμβεί.