Δεν κερδίζουμε τίποτα σ'αυτήν την ζωή,
πέρα από την αγάπη, που μιλάμε,
που φερόμαστε σε άλλους αλλά και σε εμάς.
Το νοιάξιμο, την φροντίδα, την καλοσύνη.
Την θεραπεία που κερδίζεται μέσα από την αγάπη.
Την ανάταση ψυχής.
Ζούμε και σε μια εποχή, που πέφτουν οι μάσκες αναγκαστικά.
Είναι βλέπεις ώρα να προχωράμε.
Όσο και να προσπαθεί κάποιος να την στηρίξει,
είναι μάταιο πια..πέφτει.
Ξεπροβάλλει η αλήθεια.
Το φως, ή το σκοτάδι το από μέσα.
Όποια είναι η αλήθεια του καθενός,
φαίνεται.
Κι ας είχε "πείσει" μερικούς.
Πέφτει.
Κι ίσως τώρα να είναι η κατάλληλη ώρα
και να χρειάζεται να πέσουν οι μάσκες.
Για να μπορεί αυτός που είναι αγάπη να αγκαλιάσει τον άλλο που την φοβάται στοργικά,
για να ακουμπήσει ένας άλλος πάνω στην αγάπη, να στυλωθεί,
ένας παραπέρα να σταματήσει να πονά,
να της ζητήσει βοήθεια.
Μα και η ίδια η αγάπη να ξαποστάσει πια.
Να μην τρέχει να κρυφτεί πίσω από χειραγωγήσεις,
εκμεταλλεύσεις, ψέμματα, προδωσίες, κακοποιήσεις, μόνο για να παρηγορηθεί.
Είναι η ώρα και για την αγάπη να ξενοιάσει,
να πιστέψει και να επεκταθεί.
Γιατί αγάπη και νοιάξιμο και αφοσίωση
και αλήθεια και φροντίδα και κατανόηση, χρειάζεται αυτός ο κόσμος πια.
Ένα sos εκπέμπεται από παντού στον κόσμο για αγάπη.
Το νιώθεις;
Να μαθαίνεις να γίνεσαι αγάπη.
Να μαλακώνεις.
Να την μοιράζεις αν μέσα σου την φέρεις.
Είναι σχεδόν υποχρέωση σαν αγάπη φερνεις μέσα σου να την μοιράζεσαι.
Έγινε ακριβό είδος και τείνει προς εξαφάνιση.
Διψάει η γης από αγάπη.
Η επιφάνεια, η επιπολαιότητα, η αδιαφορία πήραν την θέση της.
Κι ύστερα...
Κι ύστερα;
Μα θα πάψει να υπάρχει το όποιο ύστερα,
όταν το τελευταίο συναίσθημα εξαλειφθεί.
Μην τους κάνεις την χάρη...
Όσο κι αν φοβάσαι, λυπάσαι, κουράστηκες
ή πονάς.
Σήκωσε το κεφάλι, πάρε μια ανάσα και πες "φύγαμε".
Είναι στο χέρι σου, στο δικό μου, στο δικό μας,
να την διατηρήσουμε.
Να την μοιράσουμε.
Να προχωρήσουμε. Θεραπευμένα.
