Και να'σαι.. βάζεις πάλι τον εαυτό σου δεύτερο και τέρμα πίσω γαλαρία, μήπως και..φανείς.
Σε γεμίζεις αμφιβολίες, μήπως και δεν είσαι τόσο άρτια ακόμα, τόσο όμορφη ίσως ακόμα.
Κάνεις ένα σωρό σκέψεις, μήπως και δεν είσαι απόλυτα ικανή, ή αρκετή.
Μήπως μέσα σε τόση αυτοκαταστροφική σκέψη,
έμεινε χώρος να σκεφτείς,
πόσο ζεστά ξέρεις να αγαπάς;
πόσο πολύ, βάζεις όλο σου το είναι σε οτιδήποτε θέλεις να πετύχεις;
πόσο πολύ αγκαλιαστικά, φροντίζεις τους ανθρώπους σου;
πόσο τυχεροί αισθάνονται όσοι σε συναναστρέφονται;
πόσο φωτίζεις έναν χώρο απλά με ένα χαμόγελό σου;
Την επόμενη φορά, που θα σε βάλεις στον τοίχο να σε πυροβολλείς, σκέψου, πόσο σπάνια είσαι.
Φτάνει αυτό.
Όταν το νιώθεις μέσα σου, προβάλλεται και απ'έξω.
Σκέψου, πως την ώρα που εσύ σε μαστιγώνεις για την μη τελειότητά σου,
υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω,
που σε βλέπουν ίσως και σαν κίνητρο.
Μαθαίνουμε να αγαπάμε την ουσία μας.
Την μοναδικότητά μας.
Να μας αποδεχόμαστε στην ολότητά μας.
Να μπορούμε να είμαστε εμείς,
όπως ακριβώς είμαστε.
Μαθαίνουμε να ενθυμόμαστε ποιες είμαστε.
Να επιλέγουμε εμάς, για να μας καλυτερεύουμε.
Να μας πηγαίνουμε μπροστά.
...αναπολογητικά...
Στην γυναίκα που το διαβάζει σήμερα.
Αξίζεις.
Άσχετα από το πτυχίο, την εικόνα, το χρώμα, το ύψος, τα κιλά, την ηλικία, την οικ, κατάσταση, τα έσοδα.
Αξίζεις.
Και μόνο που υπάρχεις, αξίζεις.
Γιατί καθημερινά,
μπορείς μόνο με την παρουσία σου,
να ομορφαίνεις, να ζεσταίνεις, να ενθαρρύνεις,
να γεμίζεις χρώματα με το περπάτημά σου.
Γιόρτασε την γυναίκα μέσα σου.
Την θηλυκότητά σου.
Τον αισθησιασμό, την σεξουαλικότητά σου.
Την ύπαρξή σου.
Για σένα.
Γιόρτασε εσένα.
Καθημερινά.
