Περί αλλαγής και ανθίσματος.
Σε βλέπουν μετά από καιρό και σου λένε άλλαξες.
Άλλοι το λένε με περιέργεια, άλλοι ίσως με θαυμασμό και είναι και άλλοι, που ίσως το λένε πιο περιφρονητικά.
Η εσωτερική αλλαγή, είναι διαδικασία.
Από την αναγνώριση του ότι τα πράγματα δεν είναι καλά και πως χρειάζεται να δουλέψεις με τον εαυτό σου, την αποδοχή, την απόφαση μέχρι την δέσμευση για την δουλειά αυτή.
Συμβόλαιο που θα κρατήσει για όλη την υπόλοιπη ζωή σου.
Σαν λουλουδάκι στα μάτια των άλλων απ'έξω, φαίνεται -ξαφνικά- από το πουθενά το άνθος
και ως φυσική ερώτηση έρχεται το
"από πού ξεφίτρωσε αυτό";
Το άνθος όμως, είναι το μόνο που φαίνεται απ'έξω και το -ξαφνικά- που φαίνεται τώρα,
είναι από πολύυυυ πριν προετοιμασμένο.
Το πόση προσπάθεια, αποτυχία, ξανά αποτυχία, ξανά αποτυχία και ξανά αποτυχία, ματαίωση, παραίτηση, σκοτάδι, απομόνωση, μοναξιά, θλίψη, φόβο, άγχος, χάος, έχει όλη η πορεία του άνθους, δεν φαίνεται απ'έξω.
Θεωρητικά γνωρίζονται και αναγνωρίζονται κάποια στάδια, όπως αυτά του πένθους,
μα για φανεί το άνθος,
χρειάζεται πολύ πολύ πράξη και αντιμετώπιση πολλών φύλλων - πέπλων του εαυτού μας.
Ποιο σποράκι δεν έμεινε μόνο στα σκοτάδια άραγε, μέχρι να σκάσει μύτη στο φως?
Πόσες παγίδες, προκλήσεις, πόσοι αλεπάλληλοι θανάτοι του εγώ μας.. μόλις φτάνεις να πεις "ξέρω", γυρνάνε τα πράγματα έτσι, που περίτρανα να αποδεικνύεται, πως όχι μόνο δεν ξέρω, μα έχω άλλα τόσα να μάθω και κάπως, με "πετάει" η ζωή, πάλι από την αρχή, από το 0.
Ένας άνθρωπος για να πάρει τέτοια απόφαση να παλέψει με τα σκοτάδια του, σημαίνει τις περισσότερες φορές, πως ό,τι και να βρίσκεται μπροστά του,
από το να μείνει στάσιμος ή παγιδευμένος
σε αέναους κύκλους,
είναι πρόθυμος να το αντιμετωπίσει.
Έτοιμος τώρα, θαρρώ, δεν είναι ποτέ κανείς μας, μη γνωρίζοντας τί μας περιμένει,
αφού το άγνωστο είναι το μόνο γνωστό στην όλη "περιπέτεια" και η υπομονή, η πίστη είναι τα "όπλα" στην φαρέτρα μας, που ενώ ξεκινούν μισητά για όλους, στην πορεία κάπου, μετουσιώνονται σε αρετές.
Σκληραίνει η αλλαγή λένε τον άνθρωπο.
Εξαρτάται, μάλλον η καταλληλότερη απάντηση.
Εξαρτάται αρχικά, από το τί σε βάζει στο να θέλεις να αλλάξεις.
Ποια είναι η πρόθεσή σου γύρω από αυτό.
Και φυσικά, από το πόσο διατεθημένος είσαι να δουλέψεις.
Πόσο πολύ το θέλεις.
Η αληθινή όμως, βαθιά και ειλικρινής δουλειά με τον εαυτό σου, σε μαλακώνει.
Γιατί δεν βλέπεις μόνο τις αδικίες,
τα τραύματα που οι άλλοι προξένησαν σε σένα, μα βλέπεις και ποιον αδίκησες εσύ.
Σε ποιον, έστω και άθελά σου προκάλεσες τραύμα εσύ.
Δεν αλλάζουμε για τους άλλους,
για μας αλλάζουμε.
Δική μας ανάγκη γίνεται, το να "αναπνέουμε ελεύθερα, αλλιώς".
Δική μας ανάγκη γίνεται να υπάρχουμε και να συνυπάρχουμε με χαρά, άνοιγμα, μοίρασμα, υγιείς ξεκούραστες σχέσεις.
Αν αυτά που ζεις,
από αυτά που μπορείς να ελέγξεις γύρω σου,
έχουν αρχίσει να γίνονται βαριά,
αν τα ψυχοσωματικά κάνουν δειλά τις εμφανίσεις τους,
αν το νευρικό σου σύστημα χτυπάει κόκκινα
και η λέξη ξεκούραση μοιάζει άγνωστη,
αν σε πνίγει το περιβάλλον σου,
αν οι πανικοί δηλώνουν παρουσία,
τότε,
η αλλαγή, σου χτυπάει την πόρτα..
Θα απαντήσεις στο κάλεσμά της;
